Na początku czerwca 1940 roku około 13,5 tys. osób ewakuowano statkami do Casablanki we Francuskim Maroko. Po francuskiej kapitulacji w lipcu 1940 roku, nowe proniemieckie władze Vichy szukały sposobu na pozbycie się ze swojego terytorium ewakuowanych. Sposobność ku temu nadarzyła się szybko, ponieważ do Casablanki zawitało 15 brytyjskich statków towarowych pod dowództwem komandora Crichtona, na których przybyło 15 tys. ewakuowanych z Dunkierki francuskich żołnierzy. Francuzi po przyjęciu swoich żołnierzy, zażądali od Brytyjczyków aby zabrali wszystkich ewakuowanych z Gibraltaru. Wobec odmowy spełnienia tych żądań, statki zostały internowane. Crichton widząc jednak masy Gibraltarczyków koczujących w porcie, zdecydował się wbrew rozkazom Admiralicji aby nie negocjować z Francuzami, zabrać ich na pokład. W tym samym czasie zakończyła się operacja Catapult i do Casablanki dotarły informację o zatopieniu przez brytyjską flotę francuskich okrętów. W ataku na port Al-Marsa al-Kabir śmierć poniosło 1297 francuskich marynarzy. Wobec takiego stanu rzeczy sytuacja się zaogniła, ewakuantom pozwolono w drogę powrotną zabrać jedynie bagaż podręczny, a cały swój dobytek musieli zostawić w Casablance.