Po dobiciu do Skały, gubernator Gibraltaru generał Clive Gerard Liddell nie zezwolił mieszkańcom Gibraltaru zejść na ląd. Obawiał się tego, że raz ewakuowani nie będą chcieli się zgodzić na ewentualną kolejną. Pozostali na Gibraltarze mieszkańcy, gdy dowiedzieli się o sytuacji zorganizowali protest na Placu Johna Mackintosha, a następna ich delegacja udała się do gubernatora. Po otrzymaniu dyspozycji z Londynu, Liddell zezwolił na lądowanie. Cała operacja zakończyła się 13 lipca 1940 roku. Niedługo później na prośbę gubernatora, który uważał, że wszyscy cywile powinni być na czas wojny wysiedleni z Gibraltaru, rozpoczęto kolejną ewakuację. Wobec braku wystarczającej liczby wolnych miejsc dla Gibraltarczyków, jedynie około 10 tys. z nich wysłano do Londynu. Pozostałą część wysłano na Maderę, Jamajkę oraz do Indii Zachodnich.
Rozbudowa bazy i działania wojenne Pierwszy atak lotniczy na terytorium Gibraltaru w czasie II wojny światowej miał miejsce 18 lipca 1940 roku. Lotnictwo Vichy w odpowiedzi na wcześniejsze zatopienie floty w ramach operacji Catapult zbombardowało miasto, nie wyrządzając jednak większych strat. Kolejne francuskie ataki miały miejsce 24 oraz 25 września 1940 roku.