W dniu następnym wszyscy deportowani musieli podjąć katorżniczą pracę polegającą na ścinaniu drzew ręcznymi piłami i przygotowywać je do transportu, a kiedy nadeszła wiosna musieli rzeką pnie spławiać. Do prac dochodziły jeszcze sianokosy na trzęsawiskach. W sierpniu ogłoszono „amnestię”, a we wrześniu 1941 rodzina mogła wyruszyć do Wojska Polskiego tworzonego przez gen. Władysława Andersa. Podążali drogą, która najeżona była przeszkodami, bądź pieszo, lub tratwą rzekami, a później koleją do Tatiszczewa koło Saratowa i dalej do rzeki Amu-darii. Nie udało im się dotrzeć do celu o czasie; kiedy znaleźli się w Taszkiencie, granicę z Iranem już zamknięto.
Iwańscy musieli ponownie podjąć ciężką pracę, tym razem w pustynnym kołchozie kirgiskim. Pracowali przy budowie dróg, aż do momentu, kiedy nadeszło wezwanie mobilizacyjne do organizującej się 1 Armii Wojska Polskiego w Sielcach nad Oką. Bronisława nie nadawała się do pełnienia służby wojskowej, ponieważ jej organizm był wyniszczony głodem, a ona sama ciężką pracą. Pomimo tego w maju 1943 została wcielona do Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater. W sierpniu 1943, kiedy ukończyła przeszkolenie ogólnowojskowe, sanitarne i łączności, przydzielono ją jako pisarkę i maszynistkę do oddziału operacyjnego sztabu 5 pułku piechoty 2 Dywizji Piechoty.