W połowie kwietnia Bronisława została ranna w lewą łopatkę, kiedy razem z pułkiem brała udział w forsowaniu Odry. Mimo rany pozostała na swoim stanowisku w sztabie pułku i doszła z nim do Berlina, a następnie do Łaby. Uczestniczyła w spotkaniu z wojskami alianckimi. Kiedy Niemcy skapitulowały, razem z pułkiem nazwanym teraz Kołobrzeskim trafiła do Głubczyc położonym nad granicą czeską, a następnie do Częstochowy. 6 listopada 1945 Bronisławę zdemobilizowano w stopniu sierżanta.

Po opuszczeniu wojska w złym stanie zdrowia zaczęła pracować jako księgowa w powstałym Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Konopnickiej znajdującym się w Poddębicach, woj łódzkie, w którym pracowała przez 30 lat. W 1952 ukończyła zaocznie Liceum Ekonomiczne w Łodzi. Aktywnie uczestniczyła w społecznej działalności ZBoWiD, a za swoją pracę otrzymała wiele podziękowań i cywilnych odznaczeń. Z chwilą, kiedy podjęła pracę w liceum należała do Ligi Obrony Kraju i do Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. W tym ostatnim zajmowała się szczególnie losami sierot wojennych, a pod naciskiem władz oświatowych wstąpiła do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego z którego po miesiącu zrezygnowała.