Jednak większość uchodźców pochodziła prawdopodobnie z innych obszarów. Wśród uchodźców, którzy przenieśli się wówczas na terytoria kontrolowane przez Austrię, była także znaczna liczba Albańczyków, prawosławnych i katolików.

Emil Saggau twierdzi, że współczesna narracja o wielkiej wędrówce Serbów czerpie inspirację z pism Vuka Karadžicia i Petara II Petrovića-Njegoša, a wcześniej, to jest przed XIX w., nie była ona elementem serbskiej tożsamości narodowej. W XIX w. pamięć o wędrówce była wspierana przez serbskich przywódców – w 1896 r. patriarcha serbski Jerzy zamówił u malarza Paji Jovanovicia monumentalny obraz przedstawiający exodus Serbów i osobiście ingerował w jego kształt. Według Maroša Melichárka symbolika wielkiej wędrówki Serbów jest nadal żywa, a z wydarzeniami z XVII i XVIII w. są porównywane takie wydarzenia, jak odwrót armii serbskiej podczas I wojny światowej czy ucieczka Serbów z Krajiny w 1995 r.