Frederick Anscombe konkluduje, że uznawanie kosowskich Albańczyków za potomków osadników sprowadzonych po wielkiej wędrówce Serbów nie ma historycznych podstaw, a zachodnie i częściowo centralne Kosowo były traktowane przez Osmanów jako ziemie albańskie jeszcze przed wojną z Austrią w 1690 r. Malcolm i Elsie twierdzą, że w związku z wojną Świętej Ligi (1683–1699) miały miejsce różne migracje ludności, z różnych regionów. Faktem jest, że tysiące uchodźców znalazło schronienie na nowej granicy monarchii habsburskiej, jednak nie byli to wyłącznie kosowscy Serbowie. W ocenie Malcolma większość serbskich uchodźców nie pochodziła z Kosowa, a i Arseniusz nie organizował ich odejścia z tego terenu, ponieważ jego wyjazd był niezwykle pośpieszny. Malcolm zauważa, że Toma Raspasani, który podczas odwrotu austriackiego z ledwością zbiegł z zachodniego Kosowa przed Turkami, sam napisał później, że „nikt nie mógł się wydostać”. Malcolm twierdzi, że Arseniusz w momencie, gdy rozpoczęła się wielka wędrówka, był w Czarnogórze, a następnie uciekł do Belgradu, twierdzy wciąż znajdującej się pod kontrolą Austrii, która stała się naturalnym celem wielu serbskich uchodźców ze wszystkich ziem serbskich. Wśród tych, którzy się tam zgromadzili, byli ludzie z części Kosowa (głównie wschodniego), którym udało się uciec przed najazdem osmańskim.