Druga migracja Wybuch wojny habsbursko-osmańskiej (1737–1739) wywołał drugą wielką migrację Serbów. W 1737 r., na samym początku wojny, serbski patriarcha Arseniusz IV stanął po stronie Habsburgów i poparł bunt Serbów Raški przeciwko Osmanom. W czasie wojny armie Habsburgów i milicja serbska nie odniosły znaczących sukcesów, w związku z czym zostały zmuszone do odwrotu. Do 1739 r. całe terytorium habsburskiego Królestwa Serbii zostało utracone na rzecz Osmanów. W czasie wojny duża część ludności chrześcijańskiej z regionu Raški i innych ziem serbskich uciekła na północ. Osiedlali się głównie w Sremie (Syrmii) i okolicach, w granicach monarchii habsburskiej. Wśród uchodźców było także katolickie albańskie plemię Klimente, które osiedliło się w trzech wsiach w Syrmii.
Liczba migrantów Źródła podają różne dane dotyczące liczby osób, które udały się do monarchii habsburskiej podczas pierwszej wielkiej wędrówki Serbów: