Z czasem Serbowie stali się ważnym czynnikiem politycznym w monarchii habsburskiej.

Pierwsza wielka wędrówka Serbów na trwałe wpisała się w serbską mitologię narodową, tworząc archetypiczny obraz narodu serbskiego, jego związku z prawosławiem i roli patriarchy jako przywódcy narodowego.

Narracja o wielkich wędrówkach w serbskiej mitologii narodowej Narracja o wielkich wędrówkach Serbów jest częścią serbskich narracji tożsamościowych. Funkcjonuje jako mit narodowo-religijny o tematyce heroicznej. Frederic Anscombe sugeruje, że „wraz z narracjami składającymi się na mit kosowski stanowią podstawę serbskiego nacjonalizmu i podsycają konflikty”. Według Anscombe’a, narracja o wielkich wędrówkach Serbów łączy romantyczną historię narodową z późnonowoczesną rzeczywistością, przedstawiając kosowskich Albańczyków jako potomków ludności sprowadzonej przez Osmanów po wypędzeniu, ucieczce ludności serbskiej. Ich pojawienie się i zajęcie terytorium Serbów w tej wersji mitu jest swoistym powtórzeniem bitwy na Kosowym Polu, kolejnym elementem martyrologicznego mitu kosowskiego.