Józef Anczarski (ur. 12 lutego 1912 w Poczapach, zm. 23 czerwca 2002 w Świnoujściu) – ksiądz katolicki, pisarz, kaznodzieja, dokumentalista zbrodni popełnianych na Polakach i Żydach w czasie II wojny światowej w Małopolsce Wschodniej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Kazimierza i Bronisławy. Po ukończeniu gimnazjum humanistycznego w Złoczowie wstąpił do lwowskiego seminarium duchownego w 1935, ponadto rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Uzyskał tytuł magistra teologii. Arcybiskup Bolesław Twardowski udzielił mu święceń kapłańskich w 1939. Anczarski pełnił posługę wikarego w parafii w Wiśniowczyku (od 25 września 1942 administrator tej parafii), rezydując przy kościele filialnym w Dobropolu. Jego ojciec został aresztowany przez NKWD i zamordowany w więzieniu w Złoczowie w 1941. Ze względu na oskarżenia złożone przez Ukraińców o prowadzenie polskiej działalności zbrojnej oraz za bojkotowanie apeli o wysyłanie Polaków na roboty do III Rzeszy, został aresztowany przez Niemców w 1943. Interwencja ks. Ludwika Staufera uchroniła go przed powieszeniem. Zagrożony ponownym aresztowaniem wyjechał z Wiśniowczyka i został przeniesiony do parafii w Skałacie, gdzie objął funkcję wikarego. Był jednym ze świadków niemiecko-radzieckich walk frontowych i rzezi Polaków.