Następnie w marcu 1945 pełnił posługę duszpasterską w zniszczonym Tarnopolu. Ekspatriowany wraz z Polakami na Ziemie Zachodnie w 1946.
Pracował początkowo we Wrocławiu-Muchoborzu, ale został tam w 1948 aresztowany przez władze komunistyczne za rzekome znęcanie się nad dziećmi robotników przynależących do partii. Po uwolnieniu w tym samym roku wyjechał do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie od 1949 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Wydziału Duszpasterskiego kurii diecezji gorzowskiej, a 5 lat później awansował na stanowisko dyrektora tej instytucji. Jednocześnie pracował jako dyrektor referatu Miłosierdzia Chrześcijańskiego, diecezjalny referent maryjny, referent do spraw zakonnych i wizytator żeńskich domów zakonnych, członek diecezjalnej komisji muzyki i śpiewu kościelnego, wizytator parafii przed wizytacjami biskupa, członek komitetu redakcyjnego „Gorzowskich Wiadomości Kościelnych”, diecezjalny kronikarz, współpracownik „Tygodnika Katolickiego”, członek Wydziału Nauki Katolickiej. Rozpoczął tam na szeroką skalę akcję pisarską i kaznodziejską dla duchowieństwa polskiego. Wydał łącznie 50 tomów zbiorów kazań i homilii. Propagator kultu maryjnego. Złożył rezygnację w 1963, wyjeżdżając na urlop do Ziemi Świętej i Włoch. Został proboszczem w Trzebiatowie w 1966, a następnie w Świnoujściu.