Po wybuchu I wojny światowej rodzina wyjechała z Charzewic do Wiednia. Po powrocie do Polski w 1918 Lubomirscy zamieszkali w zaadaptowanej oficynie dworskiej, bo tym czasie pałac i majątki rodzinne zostały rozszabrowane, przez wycofujące się wojska rosyjskie – m.in. przepadły rodowe pamiątki, w tym buława hetmana Hieronima Lubomirskiego spod Wiednia i chorągiew Stanisława Lubomirskiego spod Chocimia, a zabudowania w znacznej części spalone.
W latach 1925–1926, w celu poprawy sytuacji materialnej, sprzedał majątek ziemski klucza długorzeczyckiego, leżący po prawej stronie Sanu, wsie – Rzeczyca Długa, Rzeczyca Okrągła, Kępa Rzeczycka, Dąbrowa Rzeczycka i Wola Rzeczycka okolicznym chłopom.
W czasie II wojny majątek klucza rozwadowskiego w Charzewicach przejęli Niemcy. W okresie okupacji hitlerowskiej, mimo zagrożenia, z żoną Anną udzielali pomocy poszkodowanym ludziom, mimo własnych trudności organizowali pomoc dla wojennych przesiedleńców napływających do Rozwadowa. W swoim domu udzielali schronienia wielu krewnym i znajomym, pozbawionym dachu nad głową. Anna Lubomirska zaangażowała się w działalność Armii Krajowej, wg przekazów mieszkańców, pomogli też oddziałom AK na tym terenie m.in.