Uznany brytyjski autorytet w dziedzinie historii szachów Harold James Ruthven Murray był niekonsekwentny w ocenie autentyczności tych partii, gdyż początkowo odrzucił wiarygodność gry przeciwko generałowi Bertrandowi i wątpił w przypisanie pozostałych dwóch Napoleonowi. Później rozpoznał autentyczną grę cesarza z automatem szachowym.
Napoleon – de Vergennes Przeważa pogląd, że dwie partie z Claire Élisabeth de Vergennes rozegrane w roku 1804, to tak naprawdę jedna i ta sama partia. Gra ta została opublikowana po raz pierwszy we francuskim magazynie „Le Palamède”. W artykule stwierdzono, że Napoleon grał w szachy w wiejskim zamku Malmaison z jedną z dam dworu. Claire Élisabeth de Vergennes rzeczywiście wspomina w swoich pamiętnikach, że grała w szachy z Pierwszym Konsulem, ale nie podaje tekstu rozegranej partii.
Napoleon – Mechaniczny Turek Drugą partię rozegrał w 1809 roku w Pałacu Schönbrunn w Wiedniu przeciwko Mechanicznemu Turkowi – szachowemu „automatowi” konstrukcji Wolfganga von Kempelena. Wewnątrz „automatu” siedział Johann Baptist Allgaier, jeden z najlepszych wiedeńskich szachistów tamtych czasów. Podczas tego pojedynku cesarz miał użyć nieregularnego otwarcia szachowego znanego współcześnie jako debiut Napoleona.