Epidemii tyfusu, która szerzyła się wśród Żydów, nie mógł powstrzymać mały szpital znajdujący się w budynku dawnej szkoły żydowskiej przy ulicy 1 Maja.
Opoczyńskie getto zostało częściowo ogrodzone. Wejścia do niego strzegły oddziały niemieckie. Za opuszczenie getta groziła kara śmierci. Taka sama kara groziła Polakom za wejście do dzielnicy żydowskiej. Getto było sceną masowych egzekucji dokonywanych na byłym cmentarzu żydowskim, nad rzeką Wąglanką oraz na ulicach. 27 kwietnia 1942 r. nad rzeką schwytano i rozstrzelano 30 (lub 40 według innego źródła) syjonistów i komunistów. Często rozstrzeliwano też całe rodziny.
Wiosną 1942 r. Niemcy rozpoczęli przygotowania do finalizacji procesu zagłady Żydów. Z tego powodu w początkach października 1942 r. do opoczyńskiego getta przesiedlono 250 osób z Białaczowa, 250 z Paradyża i 400 ze Skrzynna.