Podczas II wojny światowej bała udział w kampanii wrześniowej jako harcmistrzyni w Komendzie Pogotowia Harcerek Chorągwi Warszawskiej. Pełniła służbę sanitarną w szpitalu na terenie Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiowała również medycynę w ramach konspiracyjnej działalności edukacyjnej tej uczelni. Ponadto pracowała jako pielęgniarka i opiekunka społeczna. Wiosną 1940 roku została oddelegowała do służby w Związku Walki Zbrojnej przez komendantkę Chorągwi Warszawskiej Jadwigę Falkowską. W ramach służby w ZWZ zorganizowała i prowadziła szkolenia łączniczek. W marcu 1943 roku rozpoczęła pracę w kontrwywiadzie Komendy Obszaru Warszawskiego. Tam kierowała komórką „Brygada Anonimów” (nazywaną również „Brygadą Jo”. od pseudonimu Zaborowskiej). Zadaniami „Brygady” było przechwytywanie na Poczcie Głównej donosów kierowanych do gestapo, ostrzeganie osób zagrożonych donosami oraz informowanie Departamentu Sprawiedliwości DR o osobach podejrzanych o kolaborację z Niemcami. Zaborowska przeszła kurs obsługi broni oraz uczestniczyła w akcjach likwidacji agentów. W 1943 zaczęła również pełnić funkcję referentki łączności w Szefostwie WSK Komendy Okręgu AK Warszawa-Miasto. Wówczas przybrała pseudonim „Rena”. Opracowywała sieci alarmowe i sieci składnic meldunkowych.