Dzieje Piotra i Pawła, także Męczeństwo Piotra i Pawła – grecki apokryf Nowego Testamentu autorstwa Pseudo-Marcellusa. Zachował się w dwóch wersjach: krótszej i dłuższej.
Charakterystyka Rzekomym autorem apokryfu jest Marcellus, będący w rzeczywistości postacią fikcyjną. Miał on być uczniem Pawła, później Szymona Maga, a później Piotra, którego ciało miał po śmierci pochować. Wersja krótsza utworu powstała w V lub VI wieku w południowej Italii. Wersja dłuższa mogła powstać w IX wieku. Tekst koncentruje się przede wszystkim na postaci Piotra, ale podkreślono jego jedność z Pawłem.
Treść Wersja dłuższa rozpoczyna się opisem knowań Żydów przeciwko Pawłowi, który po opuszczeniu Gaudomelety (Malty) chciał spotkać się z Neronem. Żydzi skutecznie poprosili cesarza o uniemożliwienie Pawłowi wjazdu na teren Italii. Apostoł tymczasem przybył do Puteoli. W międzyczasie śmierć poniósł podobny wyglądem właściciel statku imieniem Dioskur, którego wzięto za Pawła. Następnie Paweł wyruszył do Rzymu, a Puteoli zapadło się. Po drodze zatrzymał się w Tres Tabernae, gdzie miał widzenie dotyczące biskupa Juwenalisa, który współżył z przełożoną klasztoru. Dlatego też Paweł wysłał jednego ze swoich uczniów, aby upomniał biskupa.