Juwenalis wyznał swój grzech Piotrowi, który dowiedział się, że Paweł żyje.
Na początku wersji krótszej znajduje się opis, iż Paweł przybył do Rzymu z Hiszpanii, co sugerowałoby jego drugi pobyt w tym mieście. Judeochrześcijanie w tej wersji oskarżali Piotra, który zniósł ich zdaniem żydowskie zwyczaje, w tym obrzezanie i święta. Piotr i Paweł wygłosili mowy, w których wywiedli pochodzenie Chrystusa od narodu żydowskiego, podkreślając przy tym uniwersalizm zbawienia. Dalsza część tekstu koncentruje się na sporze Piotra i Pawła z Szymonem Magiem, która zaprowadziła ich przed cesarza. Podczas sporu odczytano również list Piłata do Klaudiusza. Chcąc udowodnić synostwo Boże, Szymon na Polu Marsowym podjął próbę wstąpienia do nieba, jednak wskutek modlitwy Piotra spadł i zmarł. Za to apostołowie zostali skazani na śmierć: Piotr na ukrzyżowanie, a Paweł na ścięcie mieczem. Piotr został na swoją prośbę ukrzyżowany głową w dół; pojawia się również motyw quo vadis. Apokryf podaje, że obaj apostołowie zmarli 29 czerwca. Opisana jest również śmierć Nerona, który wskutek powstania zbiegł na pustynię i tam umarł; te dane są zmyślone.
Przypisy
Piotra i Pawła