Liwanow przedstawiał często realne postacie ze świata kupców starego obrządku. W tym kontekście jego dzieło miało wydźwięk sensacyjno-plotkarski, co też przyniosło autorowi pewien sukces komercyjny i pozwoliło na kilkukrotny dodruk pierwszych dwóch tomów. Na karty książki trafiali również prawosławni, których Liwanow oskarżał o sprzyjanie raskolnikom. Tak na przykład prowadzący śledztwo w sprawie przynależność do skopców kupca Nikołaja Sołodownikowa miał oczyścić go z zarzutów w zamian za łapówkę. Przytoczone dowody niewinności kupca nie odwiodły Liwanowa od powtarzania oskarżeń w kolejnych tomach.
W swoich opowiadaniach Liwanow rysował skrajny obraz opisywanych grup. Staroobrzędowcy i skopcy byli w nim przedstawieni wyłącznie negatywnie, natomiast mołokanie zostali przez autora wyidealizowani – ich wspólnoty były według autora wzorem do naśladowania pod względem moralności.
Tom został szeroko zauważony, cały nakład wyprzedano w kilka tygodni, był też trzykrotnie dodrukowywany. Pomimo tego sukcesu komercyjnego zebrał on jednoznacznie negatywne recenzje, zapewniając autorowi specyficzną sławę.