W 1899 r. Marica Nadlišek poślubiła urzędnika pocztowego Gregora Bartola. Między r. 1901 a 1909 w małżeństwie tym urodziło się siedmioro dzieci w latach 1901-1909. Dwoje zmarło we wczesnym dzieciństwie, natomiast jeden z synów, Vladimir, został, podobnie jak matka, pisarzem. Małżeństwo było dla kobiety źródłem frustracji - z jego powodu musiała przerwać karierę literacką i nie mogła dłużej udzielać się społecznie.
Po I wojnie światowej Po I wojnie światowej, gdy Triest znalazł się pod rządami włoskimi, nadal potajemnie uczyła języka słoweńskiego. Z tego powodu karabinierzy wielokrotnie ją przesłuchiwali. Jej rodzina została ostatecznie zmuszona do przeniesienia się do Lublany we wrześniu 1919 r. Nadlišek Bartol początkowo mieszkała tam w wagonie z pięciorgiem dzieci.
Kiedy udało jej się zabezpieczyć dla rodziny podstawowe warunki życia, ponownie zaczęła pisać i pracować jako tłumaczka. Współpracowała z magazynem kobiecym Ženski svet, którego redaktorką naczelną była w latach 1931-1934.