System Obrony Powietrznej NADGE () – naziemna infrastruktura Obrony Powietrznej NATO.

Charakterystyka W latach 50. XX w. stratedzy NATO rozpoczęli prace nad wspólnym systemem obrony powietrznej. Wytyczne dotyczące jego organizacji zostały zawarte w dokumencie MC 54/1.

Organizacja i rozbudowa systemu W 1957 rozpoczęto rozmieszczanie wzdłuż wschodnich granic NATO 18 stacji radarowych wczesnego wykrywania. W 1962 system osiągnął pełną gotowość bojową i pozwalał monitorować sytuację powietrzną na Centralnym Teatrze Działań Wojennych. W 1960 siły i środki OP przekazane zostały pod rozkazy Naczelnego Dowództwa SACEUR. W latach 1965 –1973 kontynuowano budowę zautomatyzowanego systemu kierowania siłami i środkami OP, który miał zapewnić możliwie jak najwcześniejszego wykrycie celów powietrznych i przeciwdziałanie ewentualnym atakom powietrznym przeciwnika. W jego skład wchodził radiolokacyjny system wykrywania, naprowadzania i powiadamiania. Został on rozmieszczony w obszarze od północnej części Norwegii, aż do wschodnich granic Turcji i pokrywał swym zasięgiem teren o długości 5800 km i szerokości 3800 km. Maksymalny zasięg stacji radiolokacyjnych wynosił 400–600 km.