System składał się z 85 posterunków radiolokacyjnych, z których 37 posiadało ośrodki przetwarzania danych zapewniające przechwytywanie, śledzenie, pomiar parametrów lotu i rozpoznanie przynależności samolotu, a także podział czynnych środków obrony powietrznej oraz naprowadzanie i kierowanie walką.
Skuteczność działania systemu NADGE była systematycznie sprawdzana, a jego wyposażenie udoskonalane. W latach 80. XX w. stworzony został Segment Integrujący Środowisko Naziemne z Powietrznym Stanowiskiem Wczesnego Ostrzegania AEGIS (Airborne Early Warning Ground Environment Integration Segment). Dzięki nowym komputerom, możliwości systemu wielokrotnie wzrastały. System NADGE zasilany był przez: powietrzny system wykrywania i naprowadzania AWACS, narodowe radiolokacyjne systemy obrony wybrzeża morskiego, systemy kontroli ruchu powietrznego, systemy rozpoznawczo-uderzeniowe, sieć posterunków radiolokacyjnych wchodzących w skład stanowisk dowodzenia poszczególnych baterii rakiet przeciwlotniczych oraz okrętowe systemy radiolokacyjne wykrywania celów powietrznych.