Ze swoich sił powietrznych Stany Zjednoczone wydzieliły 6 eskadr lotniczych (144 samoloty), RFN – 4 eskadry lotnictwa myśliwskiego (60 samolotów), Belgia – 2 eskadry myśliwców przechwytujących (36 samolotów), Holandia – 2 eskadry myśliwców przechwytujących (36 samolotów). Wielka Brytania wydzieliła jedną eskadrę rakiet przeciwlotniczych „Bloodhound-2”, cztery eskadry rakiet przeciwlotniczych „Rapier” (razem 80 wyrzutni) i dwie eskadry myśliwców przechwytujących (24 samoloty). Południowa Strefa Obrony Powietrznej – obejmowała terytorium Włoch, Grecji i Turcji. Strefa dzieliła się na rejon włoski (5 PTSP) i rejon grecko-turecki (6 PTSP). W rejonie włoskim znajdowało się sześć eskadr myśliwców przechwytujących (96 samolotów) oraz 108 wyrzutni rakiet „Nike Hercules” i 96 wyrzutni rakiet „Improwed Hawk”, natomiast w rejonie grecko-tureckim znajdowało się około 120 wyrzutni rakiet przeciwlotniczych i około 100 samolotów przechwytujących. Brytyjska Strefa Obrony Powietrznej – obejmowała terytorium Wielkiej Brytanii, Wysp Owczych, Szetlandów i wschodnią część Irlandii. Podzielona była na sektory: północny, środkowy i południowy.