W jej składzie znajdowała się 11 Grupa Lotnictwa Myśliwskiego (7 eskadr, a 84 samoloty) oraz trzy eskadry rakiet przeciwlotniczych „Bloodhound-2” i „Rapier” (64 wyrzutnie). Narodowa Strefa Obrony Powietrznej Francji – obejmowała terytorium Francji wraz z przyległymi wodami. Na wypadek wojny weszłaby pod względem operacyjnym w skład Centralnej Strefy OP. Strefa dzieliła się na rejony: północny, północnowschodni, południowowschodni i południowozachodni. System nosił nazwę Système de Traitement et de Représentation des Informations de Défense Aérienne.
Zarządzanie systemem Zadania obrony powietrznej realizowane były przez ośrodki operacyjne stref rozmieszczone w Oslo (Air Forces North), w Brunssum (Air Forces Centre) i w Neapolu (Air Forces South), natomiast kierowanie siłami i środkami OP w danej strefie odbywało się z narodowych ośrodków operacyjnych rejonów obrony powietrznej (Air Defence Operations Centre ADOC) za pośrednictwem ośrodków operacyjnych sektorów (Sektor Operations Centre SOC). Każdemu SOC podlegał jeden lub dwa ośrodki wykrywania i naprowadzania (Control and Reporting Centre CRC) i dwa lub trzy stanowiska dowodzenia dywizjonów rakiet przeciwlotniczych.