Paweł Franciszek Mencel (ur. 24 stycznia 1897 w Niskołyzach, zm. 24 maja 1968 w Waldschach) – polski rolnik, porucznik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 stycznia 1897 w Niskołyzach, w ówczesnym powiecie buczackim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Karola, właściciela ziemskiego, i Marii z Sołowijów. Był młodszym bratem Tadeusza (1893–1924), rotmistrza 3 pułku szwoleżerów, odznaczonego Orderem Virtuti Militari. Uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie, a po wybuchu I wojny światowej do c. k. Gimnazjum III w Krakowie.
W 1915, jako uczeń klasy szóstej wstąpił do Legionów Polskich. Od 21 listopada służył w I plutonie 6. szwadronu 2 pułku ułanów. 25 września 1916 „w trybie przyśpieszonym” zdał maturę c. k. Gimnazjum III w Krakowie. 6 kwietnia 1917 został wymieniony jako ułan w „Wykazie oficerów, podoficerów i żołnierzy 2 pułku ułanów LP uprawnionych do noszenia krzyża Karola”. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) dostał się do niewoli austriackiej i został osadzony w obozie Száldobos na Węgrzech. Po dwóch miesiącach uciekł, przedostał się do Warszawy i rozpoczął studia na Politechnice. W listopadzie 1918 zgłosił się do 2 pułku szwoleżerów.