Wziął udział we wszystkich walkach pułku w czasie wojny z Ukraińcami, a następnie wojny z bolszewikami. Wyróżnił się 10 października 1920 podczas zagonu na Korosteń. „W czasie ataku na stację kolejową Korosteń, jako dowódca skrzydłowej osłony, samorzutnie zaatakował na czele 12 szwoleżerów zaciekle broniacego się nieprzyjaciela na torze kolejowym, zdobył karabin maszynowy i zdezorientowawszy wroga silnym flankowym ogniem zdecydował o zdobyciu stacji”.
Po zakończeniu działań wojennych nadal pełnił służbę w macierzystym pułku, w stopniu porucznika. W 1922 został na własną prośbę przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 104. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kałusz. Posiadał przydział w rezerwie do 6 pułku ułanów w Stanisławowie.