oraz teksty śpiewanych wówczas pieśni patriotycznych. Byli współorganizatorami wielkiej manifestacji z okazji rocznicy unii Polski z Litwą w Horodle (10 października 1861) do której doszło mimo zakazu władz rosyjskich.
W okresie rozłamu między Majewskim a Czerwonymi w 1860 wraz z Franciszkiem Godlewskim doprowadził do podporządkowania organizacji Jankowskiego kierownictwu ruchu. W lutym 1861 został wysłany do Paryża celem porozumienia się z Ludwikiem MierosławskimWalery Przyborowski, Historia dwóch lat 1861-1862, t. 4 Kraków 1895, s. 211-213. Był jednym z głównych organizatorów struktur konspiracyjnych na prowincji m.in. w Wilnie, na Wołyniu i Podlasiu a przede wszystkim w Lubelskiem. Jednocześnie uczestniczył w działaniach Koła Miejskiego i w przygotowaniach wojskowych na terenie Królestwa. Został aresztowany wraz z należącymi do spisku oficerami armii rosyjskiej w nocy z 19 na 20 maja 1862 a następnie skazany na katorgę i zesłanie do Wierchojańska w guberni jakuckiejLidia Michalska-Bracha, Emil Noiński (red.), Wspomnienia Emilii ze Szwarców Heurichowej (1819–1905) i jej córki Teodory z Heurichów Kiślańskiej (1844–1920) z czasów powstania styczniowego, Warszawa 2023, s.