112-113, ISBN 978-83-2860-218-2..
Po powrocie z zesłania w 1870 roku osiadł w odziedziczonym po ojcu rodzinnym majątku Hliwki (Liwki Szlacheckie) i zaangażował się w działalność w obronie unitów i Cerkwi greckokatolickiej. Jako pierwszy powołał specjalny komitet w Warszawie, złożony z księży katolickich gotowych nieść unitom posługę duchową. Nie znamy oficjalnej nazwy tej inicjatywy, w historiografii określana jest mianem Komitetu Frankowskiego. Ściśle współpracował w tym czasie z księdzem Adamem Słotwińskim (1834–1894). W 1877 r. przedostał się do Krakowa szukając wsparcia dla sprawy unickiej. W jego trakcie nawiązał współpracę z jezuitami i organizacją tajnych misji unickich. W 1879 r., wraz z „deputacją Rusinów z Podlasia”, przekroczył nielegalnie granicę i udał się z informacją o sytuacji unitów do papieża Leona XII. W związku z tą działalnością w 1889 został aresztowany ale nie mogąc mu dowieść winy po miesięcznym przetrzymywaniu, 9 XII 1881, Rosjanie wypuścili go z więzienia. Po wyjściu na wolność kontynuował dalej działalność na rzecz unitów. W 1884 r. ponownie wyruszył na czele delegacji do Rzymu z memorandum do kolejnego papieża Leona XIII. Pismo zawierające opis represji i prośbę o interwencję podpisało 9591 unitów, co w warunkach powszechnego terroru było wielkim sukcesem organizacyjnym.