Od 1918 hasło było silnie eksponowane przez włoski ruch nacjonalistyczny, głoszący „perfidię Słowian” postrzeganych jako spadkobierców imperializmu austro-węgierskiego.
W trakcie rokowań w Paryżu państwo włoskie jasno wyraziło swe żądania: obok Istrii (razem z Fiume) i północnej Dalmacji wskazano na wybrzeża Zary (Zadaru), aż po Sebenico (Szybenik). Wywołało to niezadowolenie Jugosławii, która zażądała prawie całości obszarów słoweńskich wchodzących uprzednio w skład Austro-Węgier, w tym Triestu, jak również całej Dalmacji i północnej Albanii. Jedną ze stanowczych odpowiedzi Włochów był anonimowy artykuł Come l'Austria rivive nella Jugoslavia (pol. Jak Austria odżywa w Jugosławii) opublikowany 28 listopada 1918 na łamach L'Idea Nazionale. Wywołał on szeroką kampanię społeczną o charakterze nacjonalistycznym i antyjugosłowiańskim. D'Annuzio już wcześniej, bo 12 listopada 1918 napisał w Corriere della Sera utwór Il Cantico per l'ottava della Vittoria, w którym zażądał dla Włoch miast dalmatyńskich – Parenzo (Poreča), Poli (Puli), Zary (Zadaru), Sebenico (Szybeniku), Spalato (Splitu) oraz Trau (Trogiru), nie wymienianych wcześniej w Traktacie Londyńskim. Kolejny utwór autora (L'invito a Trieste) nie został opublikowany z uwagi na zbytni radykalizm i „imperializm”.