Weronika Wąsik ps. „Wera”, z domu Mazur (ur. 18 grudnia 1898 we wsi Czternastówka k. Brzeżan – zm. w nocy z 12 na 13 marca 1944 we wsi Sawałuki) – polska działaczka ludowa i niepodległościowa, podoficer Wojska Polskiego, komendantka Batalionów Chłopskich i organizatorka polskiej samoobrony w powiecie buczackim w latach 1942–1944, zamordowana przez nacjonalistów ukraińskich z OUN-UPA.
Urodzona w wielodzietnej rodzinie chłopskiej, która w 1911 r. w wyniku parcelacji przeniosła się z powiatu brzeżańskiego do powiatu buczackiego. W 1912 r. Weronika wraz z bratem Rudolfem wstąpiła do Drużyny Bartoszowej w Oleszy, a z chwilą wybuchy I wojny światowej do Legionu Wschodniego we Lwowie. Aresztowana przez Austriaków została osadzona w obozie w Sitzendorfie, a następnie wcielona do austriackiej służby wojskowej. W 1918 r. przeszła do Wojska Polskiego, służąc jako sanitariuszka na oddziałach zakaźnych. W 1922 r. awansowana do stopnia sierżanta, w tym samym powróciła do matki. Wraz z nią prowadziła gospodarstwo rolne, gdyż ojciec i brat zginęli w czasie wojny. W 1924 r. wyszła za mąż za Juliana Wąsika, organizując wraz z nim koło Związku Młodzieży Wiejskiej. Zaangażowała się w działalność Stronnictwa Ludowego, zostając wiceprezesem tej partii w Buczaczu. W 1937 r. więziona za udział w strajku chłopskim. W 1941 r.