aresztowana przez Ukraińską Policję Pomocniczą. Pomimo bicia i tortur nikogo nie wydała. W 1942 r. wstąpiła w szeregi Batalionów Chłopskich pod pseudonimem „Wera”, otrzymując nominację na komendanta w powiecie buczackim (jako jedyna kobieta w strukturach tej formacji na Kresach Wschodnich). Współorganizowała polskie samoobrony w okolicznych miejscowościach, w tym w Korościatynie, Baryszu, Puźnikach i Monasterzyskach. Zorganizowała także szkołę podoficerską BCh w Szwejkowie, służbę łączności pod nazwą „Pisklęta” oraz oddział partyzancki w Kowalówce. W marcu 1944 r., zaraz po zbrodni w Korościatynie, zorganizowała w Monasterzyskach naradę komendantów placówek BCh, nakazując im, aby zachęcali polskich chłopów do przenosin z zagrożonych wsi do miast. Sama jednak pozostała na placówce w swojej wsi. Została tam zamordowana wraz z siostrą Anielą. mały|Tablica poświęcona Weronice Wąsik
Odznaczenia
Krzyż Partyzancki (1999) Krzyż Batalionów Chłopskich (1999)
Upamiętnienie Tablica pamiątkowa w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie (2000).
Przypisy