Był kierownikiem literackim czasopisma „Na wyżyny” oraz członkiem Komisji Programowej i Podręcznikowej przy Szkolnym Kuratorium Okręgu Warszawskiego oraz był współzałożycielem Federacji Ewangelików Polskich.
W 1939 był nakłaniany do podpisania volkslisty. Po odmowie – osadzony w Centralnym Areszcie przy ul. Daniłowiczowskiej i przewieziony o obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. W 1940 wraz z innymi duchownymi został zwolniony, dzięki zabiegom Adeli Michelisowej – żony ks. Zygmunta Michelisa. Po powrocie do Warszawy organizował wraz Oskarem Bartlem i Kazimierzem Kosińskim tajne nauczanie dla uczniów Prywatnego Męskiego Gimnazjum i Liceum im. Mikołaja Reja Zboru Ewangelicko-Augsburskiego przy ul. Szpitalnej 6. Podczas powstania warszawskiego sprawował opiekę duszpasterską nad powstańcami, prowadząc posługę w mieszkaniach. Był członkiem Tymczasowego Konspiracyjnego Synodu Polskiego Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego pod kryptonimem „Narew”, a także wspólnie z Emilem Jelinkiem i Adolfem Suessem podjął opracowanie dokumentu określającego zakres działalności Tymczasowej Rady Ekumenicznej w Polsce.