Po wyzwoleniu Krenz był administratorem licznych parafii, m.in.: w Piotrkowie Trybunalskim, Radomsku, Rawie Mazowieckiej, Komocinie, Tomaszowie Mazowieckim. Następnie ponownie przebywał w Warszawie, gdzie został prefektem Parafii Świętej Trójcy oraz opiekunem Koła Młodzieży Ewangelickiej i Szkółki Niedzielnej przy parafii ewangelicko-augsburskiej w Warszawie. Był organizatorem zjazdów ogólnopolskich obozów i kolonii dla młodzieży. Był autorem biuletynów, śpiewników i podręczników do nauki religii oraz publikował w czasopismach religijnych. Był także członkiem Naczelnej Rady Kościoła.
Życie prywatne Był synem Karola i Emilii z Seidlów. Jego żoną była Eleonora z Angersteinów, z którą miał córkę Hannę – łączniczkę AK i syna Jana Krenza – znanego kompozytora. W trakcie powstania warszawskiego żona i córka zginęły przysypane gruzami w piwnicy przy ul. Szpitalnej 6. Otton Krenz został pochowany na Cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (al. 52, rząd I, miejsce 42).
Odznaczenia Kościelny Krzyż Zasługi (1954) nadany przez Naczelną Radę Kościoła.
Przypisy