Dla miejscowej ludności, która zajmowała się głównie hodowlą bydła i koni, sfermentowane produkty mleczne ze względu na łatwość technologii wytwarzania i dostępność składników (mleka) stanowiły podstawę pożywienia i to nie tylko wśród biednych i średniozamożnych mieszkańców, ale także tych najbogatszych. Jakuci często spożywali suorat z różnymi dodatkami, takimi jak śmietana, kùôrčèh (; rodzaj produktu mlecznego), truskawki, jagody, mącznica lekarska, schłodzona owsianka czy zioła (wśród nich popularne były szczaw, dzięgiel leśny, lilia złotogłów, młode pędy rabarbaru, starty łączeń baldaszkowy oraz korzeń krwiściągu lekarskiego).
W II połowie XIX wieku część prawosławnych kapłanów, chcąc nawrócić Jakutów na chrześcijaństwo i nauczyć ich uprawy roli, rozpoczęła walkę z tradycją wytwarzania i spożywania suoratu i taru, które uznała za „zepsutą, spleśniałą i absolutnie nieprzydatną żywność”. Miejscowa ludność przeważnie podporządkowywała się tym zaleceniom, przez co już pod koniec XIX wieku w najbardziej zaludnionych południowych regionach Jakucji prawie całkowicie zaprzestano produkcji obu produktów i przechowywania ich na zimę. Na początku XX wieku spożycie taru i suoratu zmniejszyło się o około 90%.
Przypisy
Kategoria:Produkty mleczarskie Kategoria:Jakucja