Dukli, w Zyndranowej, Żeglcach, Gliniku oraz na dwór ekonoma królewskiego w Odrzechowej.
Andrzej Sawka był przedstawiany jako osoba bardzo inteligentna i umiejąca czytać. Organizował we wsiach zebrania, podczas których ogłaszał chłopom „zalecenia kozackie” Bohdana Chmielnickiego, nawołując do wystąpień przeciw feudałom. Podszywał się pod wysłannika starosty sądeckiego Lubomirskiego, werbującego harników; zwerbowani trafiali ostatecznie do jego oddziału.
Najprawdopodobniej ok. 1650 roku Andrzej Sawka miał zostać pojmany i skazany na śmierć w Nowym Targu. Od egzekucji ocalił go Aleksander Kostka-Napierski, w zamian za co zbójnik wraz ze swoimi ludźmi wsparł dowodzone przez niego powstanie chłopskie. Po jego upadku przeniósł się w okolice Preszowa.
Śmierć Do końca niejasna jest data śmierci Sawki. Według jednej z wersji, w 1654 roku jego oddział starł się w pobliżu zamku Kamenica z wojskami Stanisława Lanckorońskiego, wskutek czego dostał on się do niewoli. Ranny miał zostać przewieziony do Muszyny i tam stracony w dniu 24 maja 1654 roku poprzez wbicie na pal. Natomiast według innej, w 1656 roku miał się zaciągnąć do oddziału piechoty Jana i Kazimierza Wąsowiczów i brać udział w walkach ze Szwedami, za co otrzymał amnestię.