Wskutek postępującego rozdrobnienia własności ziemskiej w XV–XVI w. w rękach Powałów-Magnuszewskich znajdowała się część mazowiecka wskazanych dóbr ziemskich. Niektórzy członkowie rodu Magnuszewskich pozostali w Magnuszewie jeszcze w XIX w.
Pierwszym udokumentowanym przodkiem tego domu jest Świętosław zwany Rzeczywą, który w 1377 r. otrzymał od księcia warszawskiego Ziemowita III przywilej na prawo magdeburskie, jarmarki i różne swobody dla swego miasta Magnuszew.
Jego synowie Mikołaj oraz Powała, dziedzic na Taczewie, otrzymali zatwierdzenie tego przywileju od księcia mazowieckiego Janusza I w 1424 r., poprzednie przywileje natomiast zatwierdził ich potomkom król Zygmunt I, jako dziedzicom tego miasta.
Mikołaj był jednym z najbardziej znanych polskich rycerzy, pełnił za życia liczne funkcje dygnitarskie, był m.in. stolnikiem krakowskim i podkomorzym sandomierskim. Z drugą żoną, Małgorzatą, miał sześciu synów – Mikołaja, Stanisława, Zygmunta, Michała, Jana, Daniela, a także córkę Beatę, natomiast po pierwszej żonie pozostały mu córki Katarzyna i Anna. Od synów Mikołaja wyodrębniły się trzy gałęzie rodziny – od Mikołaja poszli Magnuszewscy, od Stanisława Trzebieńscy, od jednego z młodszych TrojanowscyAdam Boniecki, Artur Reiski, Herbarz Polski. Część I.