na fontannę dla miasta Amiens (rzeźba była największą jak dotąd rzeźbą wykonaną przez kobietę), na dwie płaskorzeźby do dekoracji zewnętrznej Luwru, na trzy figury do neogotyckiego kościoła Saint-Laurent w Paryżu, na dwa popiersia dla Opéry Garnier i wreszcie na alegorię rzeźby zamówioną przez Ministerstwo Sztuk Pięknych na elewację w Grenoble.
Brała czynny udział w wielkiej Międzynarodowej Wystawie w Chicago w 1893 roku.
Uczennicą Bertaux była Tola Certowicz, która po powrocie do Polski z Paryża, postanowiła wzorem swojej nauczycielki założyć w Krakowie Szkołę Sztuk Pięknych dla Kobiet, które chciały zostać rzeźbiarkami.
W 1890 i 1892 zgłosiła się do Instytutu z prośbą o przyznanie jej tytułu profesora. Pomimo posiadania odznaczeń i tytułów Oficera Akademii i Oficera Nauczania Publicznego nie wyrażono zgody na jej prośby.
W 1896 została członkinią jury rzeźby Salonu des Artistes Français, jako jedyna kobieta.
Zmarła w wieku 83 lat w Saint-Michel-de-Chavaignes, w Château de Lassay, XV-wiecznym zamku, który kupiła w 1897 roku.