Rok później wcieliła się w tytułową rolę w operze komicznej Incognita Wellesza oraz wystąpiła jako Pierwsza Czarownica w operze Purcella Dydona i Eneasz wystawianej na deskach (w 1953 roku w tej samej sztuce zagrała rolę Czarodziejki).
W 1953 roku w roli Eurydyki zadebiutowała w Operze Paryskiej, a w sztuce Benjamina Brittena – w Royal Opera House (ROH). W ROH wystąpiła też jako Musetta w Cyganerii Pucciniego (grudzień 1953) oraz w tytułowej roli w Nikołaja Rimskiego-Korsakowa (styczeń 1954). Również w 1954 roku wykreowała rolę Panny Jennel w Dokręcaniu śruby Brittena. W latach 50. regularnie występowała podczas . Specjalizowała się też w piosence francuskiej.
Na początku lat 60. Mandikian wróciła do Grecji, aby opiekować się chorą matką. Była zadeklarowaną przeciwniczką junty czarnych pułkowników, która przejęła władzę w wyniku zamachu stanu w 1967 roku. Śpiewaczka była inwigilowana, a jej kariera została utrudniona, gdyż w obawie przed uniemożliwieniem jej powrotu do kraju Mandikian odrzucała wszystkie oferty występów za granicą.