Eugen von Böhm-Bawerk w książce History and Critique of Interest Theories (1884) argumentuje, że kapitaliści nie wyzyskują swoich pracowników, ponieważ w rzeczywistości pomagają pracownikom, zapewniając im dochód znacznie przewyższający dochód z wyprodukowanych przez nich towarów, stwierdzając: „Praca nie może zwiększać swojego udziału kosztem kapitału”. W szczególności argumentuje, że teoria wyzysku ignoruje wymiar czasu w produkcji. Z tej krytyki wynika, że według Böhm-Bawerka cała wartość produktu nie jest wytwarzana przez robotnika, ale że praca może być opłacona jedynie według obecnej wartości jakiejkolwiek przewidywalnej produkcji.
Amerykański ekonomista John Roemer studiował i krytykował teorię Marksa, przedstawiając model radzenia sobie z wyzyskiem we wszystkich sposobach produkcji, mając nadzieję, że położy podwaliny pod analizę praw ruchu socjalizmu. W swoich pracach opublikowanych w latach 80. XX wieku, Roemer postuluje model wyzysku oparty na nierównym udziale własności ludzkiej (umiejętności pracy fizycznej) i nieludzkiej (ziemia i środki produkcji). Twierdzi, że ten model praw własności ma wielką przewagę nad konwencjonalnym modelem wyzysku opartym na pracy dodatkowej, odrzucając tym samym laborystyczną teorię wartości.