Na noc zabierano mi ubranie wierzchnie oraz buty i pozostawałem w samej bieliźnie mając do przykrycia się tylko cienki zgrzebny koc. W nocy, co godzinę strażnik robił obchód i zapalał światło.
Siedlecki był świadkiem i zarazem ofiarą różnych form represji, stosowanych przez służbę więzienną w celu złamania psychiki opozycjonistów, a w konsekwencji wydobycia jak największej liczby informacji na temat ich konspiracyjnej działalności. Jedną z najgorszych represji był tzw. „apel oświęcimski”, polegający na długim przetrzymywaniu rozebranych do naga więźniów w przeciągu na zimnej posadzce korytarza w pozycji „na baczność” oraz w asyście drwin i obelg, padających z ust strażników. W tym samym czasie cześć klawiszy przeszukiwała dokładnie cele oraz rzeczy osobiste więźniów. Wolność odzyskał w wyniku uchylenia aresztu tymczasowego przez sąd Sąd Wojewódzkiemu w Gdańsku, postanowieniem z 29 grudnia 1982 r.