W regionie lubuskim (przed reformą 1999 r. województwa zielonogórskie i gorzowskie), autonomiczne rozgrywki rozpoczęły się w 1952 r. Zgodnie z ówczesnym regulaminem w finale wojewódzkim zmierzyły się: zwycięzca rywalizacji w mieście wojewódzkim, którym została Stal Ib Zielona Góra i mistrz rywalizacji wojewódzkiej – GWKS Żagań. Ostatecznie, triumfatorem zostały rezerwy zielonogórskiej II – ligowej Stali, które w środę, 15 października 1952 r. na stadionie przy ul. Wyspiańskiego w Zielonej Górze pokonały GWKS Żagań 4:2 (1:1). W ekipie zielonogórskiej grało czterech piłkarzy drugoligowych, co spotkało się z prasową krytyką. Bramki dla triumfatorów zdobyli: Janus, Błażejewski, Owoc i Konieczny z rzutu karnego. W pierwszej rundzie PP, mimo udziału sześciu zawodników z pierwszego zespołu, triumfator przegrał ze Stalą (Zagłębiem) Sosnowiec 0:3 (0:2). Nie najlepiej wypadł także II – ligowiec, pierwszy zespół zielonogórskiej Stali. W meczu rozegranym 22 października 1952 r. w Zielonej Górze gospodarze przegrali 2:6 (0:2), a spotkanie obejrzało ok. 2000 widzów. W kolejnym sezonie – 1953/1954, w województwie zielonogórskim udział wzięło ponad 280 drużyn.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Puchar Polski (województwo zielonogórskie) w piłce nożnej mężczyzn · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.