Podczas 41 Walnego Zgromadzenia PZPN, które odbyło się 17 lutego 1957 r. podjęto decyzję o likwidacji rozgrywek. W okresie 1957–1960 rozgrywki Pucharu Polski nie odbywały się. Presja środowisk sportowych przy wsparciu przedstawicieli prasy sportowej, a w szczególności „Przeglądu Sportowego” i „Sportu” sprawiła, że od sezonu 1961/1962 zostały reaktywowane. Do szczebla centralnego, zgodnie z regulaminem zakwalifikowali się obaj lubuscy finaliści: Lechia Zielona Góra i Warta Gorzów Wlkp. Przed meczem finałowym związkowa centrala zdecydowała, że zwycięzca finału zagra na wyjeździe z drugim zespołem Zagłębia, a przegrany będzie podejmował u siebie drugą drużynę Opola. Ostatecznie zielonogórzanie zwyciężyli 3:1. W kolejnych dwóch sezonach do szczebla centralnego awans uzyskiwały aż trzy zespoły. W sezonie 1962/1963 były to: Lechia Zielona Góra, Warta Gorzów Wlkp. i Stal Nowa Sól, a w sezonie 1963/1964: Warta Gorzów Wlkp., Czarni Żagań i Wiarus Krosno Odrzańskie. Do dawnego systemu eliminacji powrócono dopiero w sezonie 1966/1967 i wówczas zakwalifikował się tylko triumfator okręgowego PP – Wiarus Krosno Odrzańskie.