Geneza 7 grudnia 1941 roku, japońska Kidō-butai wykonała zaskakujący atak na Pearl Harbor⁣, w wyniku którego zatopionych bądź uszkodzonych zostało 18 okrętów amerykańskiej marynarkiMark Stille: Pacific Carrier War, s. 61-63. Wbrew oczekiwaniom admirała Isoroku Yamamoto, mimo zachwiania morale w amerykańskiej flocie, japoński atak zmobilizował amerykańskie społeczeństwo. Po utracie jednak, bądź uszkodzeniu, pięciu pancerników w Pearl Harbor i konieczności utrzymywania dużych sił na Atlantyku do walki z Kriegsmarine, jedyną realną siłą US Navy na Pacyfiku – obok okrętów podwodnych – zostały trzy lotniskowce typów Lexington i YorktownAlan Zimm: The Attack on Pearl Harbor, s. 118. Zostały one wprawdzie wzmocnione przez przejście na Pacyfik USS „Yorktown” (CV-5), już jednak w styczniu na pół roku wyłączona została z użytku storpedowana USS „Saratoga” (CV-3)Alan Zimm: The Attack on Pearl Harbor, s. 224. Do czasu przybycia USS „Hornet” (CV-8) na Pacyfik w marcu 1942 roku, Flota Pacyfiku dysponowała więc jedynie trzema lotniskowcami, wobec dziesięciu lotniskowców różnej wielkości w składzie Połączonej Floty.