Nie dysponując więc siłami niezbędnymi do przeciwstawienia się wprost japońskiej flocie, admirałowie Ernest King i Chester Nimitz – który 31 grudnia 1941 roku objął stanowisko po zdymisjonowanym dowódcy Floty Pacyfiku Husbandzie Kimmelu – opracowali plan szybkich uderzeń pojedynczych lotniskowców na wysunięte placówki japońskieTrent Hone: Mastering the Art, s. 35Mark Stille: Pacific Carrier War, s. 68-69. Celem tych rajdów nie miało być zadanie Japonii poważnych strat, lecz zgodnie z opracowaną podczas konferencji Arcadia między Rooseveltem i Churchillem doktryną „Germany First”, nękanie sił japońskichIan W. Toll: Pacific Crucible, s. 199-203.
Rajdy Nimitz zaplanował wobec tego pierwszy rajd lotniskowca USS „Lexington” (CV-2), którego celem miały być japońskie wojska na nowo zdobytej przez nie wyspie Wake, jednak skutkiem zatopienia przez japoński okręt podwodny towarzyszącego zespołowi tankowca, pierwszy z serii rajdów na Wake został odwołany. Kolejnymi celami miały zostać Wyspy Marshalla oraz japońskie bazy na Wyspach Gilberta. Do przeprowadzenia ataku na pierwsze z nich, wyznaczony został zespół Task Force 8 pod dowództwem adm. Williama Halseya skupiony wokół lotniskowca USS „Enterprise” (CV-6), bazy na wyspach Gilberta zaś zaatakowane miały zostać przez Task Force 17 z „Yorktownem”, pod dowództwem adm. Franka Fletchera.