zmarło w obozie lub zginęło w kopalni ponad 40 więźniów, a prawie 1 tys. jako niezdolnych do pracy odesłano do Birkenau lub Monowitz. Kierownikami podobozu byli kolejno SS‑Unterscharführer Franz Baumgartner i SS‑Oberscharführer Hermann Kleeman. Załogę stanowiło 38 esesmanów.
W styczniu 1945 r. w trakcie marszu ewakuacyjnego część więźniów wywieziono koleją z Gliwic do obozów Mauthausen i Buchenwald, inni musieli dotrzeć pieszo (ponad 200 km) aż do Gross‑Rosen na Dolnym Śląsku. Na terenie podobozu esesmani pozostawili ok. 60 niezdolnych do marszu więźniów. Po wyzwoleniu zostali oni otoczeni opieką przez mieszkańców Libiąża.
Historia powojenna 25 stycznia 1945 r. do Libiąża wkroczyły wojska radzieckie. W pierwszych dniach lutego 1945 r. w Janinie wznowiono wydobycie. Po wojnie kopalnię przejął Krakowski Związek Przemysłu Węglowego, a następnie od 1947 roku Jaworznicko-Mikołowskie Zjednoczenie Przemysłu Węglowego. W latach 60. dyrekcja kopalni podjęła znaczne inwestycje, m.in. podstację transformatorową, nową halę, a także Dom Kultury i Dom Górnika w Libiążu oraz nowe bloki