Krzysztof Karoń w swoich rozważaniach koncentrował się przede wszystkim na analizie różnych form zniewolenia człowieka, krytykując tym samym komunizm, socjalizm oraz kapitalizm. Twierdził on, że głównym błędem w interpretacjach powszechnych jest problem niedostrzegania rzeczy, które uznawane są przez niego za oczywiste fakty: człowiek nie rodzi się dorosły i należy go wychować, dziecko nie przymusi się samo do edukacji, człowiek nie jest z natury dobry, wolność bez dóbr jest pustym frazesem, dobra nie produkują się same, transakcja, w której jedna ze stron nie otrzymuje dobra ekwiwalentnego, zawsze musi być pewną formą kradzieży.

Karoń zdecydowanie krytykował marksizm, uważając go za rdzeń procesu demoralizacji człowieka, nazwany przez niego antykulturą. Analizując kulturowe aspekty antropologii marksistowskiej postulował, że marksiści od czasów powstania szkoły frankfurckiej pracują na rzecz zniszczenia etosu pracy oraz instytucji mogących w przyszłości go odbudować (głównie Kościoła), ponieważ tylko w ten sposób mieliby wytworzyć nowy proletariat gotowy ich poprzeć w dążeniu do władzy.