Metoda dyferencyjna (zwana także metodą różnicową) – sposób ustalania wysokości szkody doznanej na skutek zdarzenia powodującego szkodę. Polega na porównaniu dwóch stanów dóbr tj. porównaniu rzeczywistego stanu majątku poszkodowanego po zdarzeniu sprawczym ze stanem hipotetycznym, czyli takim, który powstałby, gdyby do zdarzenia sprawczego nie doszło. Można wyróżnić dwa rodzaje szkody, czyli stratę, ale także jej dalsze konsekwencje (np. niemożność dojechania tego dnia do pracy, koszt wynajmu samochodu zastępczego na czas naprawy, być może również utratę ulgi u ubezpieczyciela samochodu) – czyli utracone korzyści.
Z metody dyferencyjnej wynika konieczność uwzględnienia tzw. , czyli zaliczania uzyskanych korzyści na poczet szkody. Reguła ta każe brać pod uwagę przy ocenie szkody także ewentualne korzystne następstwa, jakie wywołało zdarzenie powodujące szkodę.