Akt II Król Ludwik XI próbuje zalecać się do Katarzyny, ona jednak prosi jedynie o łaskę dla Villona, słyszała bowiem, że ma on zostać powieszony za wczorajszą awanturę. Tymczasem Villon budzi się w komnacie jako marszałek dworu, hrabia de Montcobier. Król wyjaśnia mu dalszą część planu: ponieważ Villon twierdził wczoraj, że byłby lepszym królem od niego, zatem otrzymuje władzę nad Francją na jedną dobę. Może podejmować wszystkie decyzje, jednak ostatnią z nich będzie skazanie Villona na szubienicę - nikt bowiem nie może bezkarnie równać się z królem Francji. Villon może jeszcze wycofać się w układu, jednak słysząc z oddali śpiew pięknej Katarzyny - postanawia zostać. Zdradza swoją tożsamość jedynie Tabarinowi. Przyjmuje również Katarzynę, proszącą o łaskę do Villona. Tej podoba się marszałek, bo przypomina jej Villona. Król wścieka się na fali zazdrości wprowadza dodatkowy punkt do układu: Villon, jeśli przed upływem nocy zdobędzie serce Katarzyny - ocali życie i otrzyma ją za żonę. Villon-marszałek kpi z Burgundczyków i zapowiada na wieczór wielki bal maskowy (w rzeczywistości jest to mistyfikacja - Villon zorganizuje silną obronę miasta licząc, że Burgundczycy wpadną w pułapkę).