Bruno – poemat Tomasza Olizarowskiego opublikowany w 1836 w Krakowie w tomie Poezyj.
Treść Bruno, młodzieniec dziki i posępny niczym Fokion, bywa przyjmowany w towarzystwie, gdzie jak spostrzeżono wodzi wzrokiem za pewną panną, która również skrycie wzdycha ku niemu. Doznawszy wzajemności w spojrzeniu Bruno z trudem znosi tancerzy wybranki. Kiedy piękny i bogaty Ostafi zdobywa w tańcu jej uśmiech, mówi coś o grobie, uśmiecha się dziko, podchodzi do niego i po kilku słowach wychodzi. Przebudzenie ze snu jest bolesne, a przecież młodzieniec dalej marzy, że się odważy poprosić swą ukochaną o rękę. Ostafi chce przeprosić Bruna, jeśli go czymś obraził, ten jednak zgadza się wytłumaczyć dopiero po śmierci. Bruno poruszony występkiem, patrzy na nadchodzącą na miasto wołyńską noc. Wyje pies. Z parowu za miastem wyłania się postać oblana światłem czerwonej gwiazdy, bez cienia, i wnika do miasta. Duch Ostafiego zjawia się prosić o wyjaśnienie przyczyny swej śmierci. Bruno wyznaje mu, że z miłości drżał z powodu każdego, do którego uśmiechnęła się jego ukochana, a Ostafi był z nich najprzystojniejszy. Teraz żałuje, bo nie został pomszczony, tak jak chciał. A chciał, by przeciwnik zabijając go skrócił jego męki. Ostafi pobudza Bruna do odwagi. On sam przebaczył mu odmianę bytu.