Do podstawowych zadań zaliczono: zapewnienie stabilnego środowiska bezpieczeństwa w Europie, transatlantyckie forum sojuszniczych konsultacji, zachowanie równowagi strategicznej, utrzymanie zdolności struktur wojskowych do obrony, prowadzenie politycznych działań ukierunkowanych na dialog. Szerokie podejście do bezpieczeństwa w części trzeciej opisano zagadnienia dotyczące ochrony pokoju w Europie, dialogu i współpracy, wspólnej obrony, a także kryzysów i zapobiegania Konfliktom. Sojusz Północnoatlantycki miał budować wzajemne zrozumienie i zaufanie oraz szukać sposobów zmniejszenia ryzyka konfliktu; miał dążyć do osiągnięcia harmonii między obroną, kontrolą zbrojeń a rozbrojeniem. Wytyczne obrony w części czwartej zawarto zasady strategii NATO, nowe założenia i wytyczne funkcjonowania sił zbrojnych oraz charakterystykę sił konwencjonalnych i nuklearnych. Wobec zmiennych zagrożeń sojusznicy widzieli potrzebę wprowadzenia zmian w strategii oraz strukturze dowodzenia sił NATO. Przypomniano, że atak na jednego jest atakiem na wszystkich. Struktury wojskowe miały być tak skonstruowane, aby w razie potrzeby można było rozbudować ich zdolności wojskowe. Planowano, że sojusznicze siły konwencjonalne, oprócz sił natychmiastowego i szybkiego reagowania, będą posiadały również główne siły obronne.