przez umieszczenie herbu.
Przypuszcza się, że Adam Dircksz i jego współpracownicy przy rzeźbieniu nie tylko korzystali z dostępnych w owych czasach szkieł powiększających, ale także bardzo dobrze widzieli przedmioty z bliska, być może nawet było to związane z jakąś wadą wzroku. Do rzeźbienia używali bardzo małych i niezwykle ostrych kilkucentymetrowych dłut, noży przypominających igłę, malutkich wiertarek i pilników. Artyści-rzemieślnicy musieli mieć nie tylko wybitną ostrość widzenia, ale także doskonałe wyczucie geometrii, pewne i zręczne ruchy rąk, umiejętność koncentracji i niezwykłą cierpliwość.
Współczesność Do dzisiaj zachowało się około 65 orzechów modlitewnych.
Orzech modlitewny mają w swoich zbiorach m.in. Muzeum Metropolitalne w Nowym Jorku, Rijksmuseum w Amsterdamie (dwa egzemplarze) i muzeum sztuki religijnej w Uden, Muzeum Historii Sztuki w Wiedniu, Muzeum Brytyjskie i Luwr. Kolekcja złożona z 10 orzechów modlitewnych znajduje się w Art Gallery of Ontario.
W muzeach można je oglądać również przez lupę, aby móc dostrzec najdrobniejsze szczegóły niewidoczne gołym okiem.