Każda wewnętrzna półkula była na początku solidnym kawałkiem drewna bukszpanu, który był następnie rzeźbiony z przedniej płaskiej płaszczyzny, w której wycinano „okna”, tzn. usuwano fragmenty drewna, tak aby, umożliwić dostęp (widok) do głębiej położonych części z tyłu półkuli.
Części osobno rzeźbione były także robione z jednego i tego samego kawałka drewna, po czym dopasowywane do siebie, tak aby został zachowany pierwotny podłużny układ włókien drzewnych, co sprawiało, że całość zachowywała się jakby była jednolitym kawałkiem drewna i w związku z tym była bardziej odporna na uszkodzenia wynikające z rozszerzania się i kurczenia.
Niektóre elementy orzecha modlitewnego o nazwie „Sąd ostateczny” z kolekcji muzeum w Ontario, w scenie przedstawiającej „Wejście do Piekła” zostały polichromowane, np. został pozłocony nos potwora, ściany pieczary zostały pokryte niebieskawo-czarnym barwnikiem, a czerwoną farbą zaakcentowano płomienie w tle.
Wyrzeźbione religijne sceny nie powtarzały się. Najczęściej były związane z życiem Jezusa i drogą Krzyżową, Mojżeszem, Trzema Królami, świętymi. Orzechy religijne personalizowano pod kątem zamawiających klientów, którymi byli królowie, wysoko urodzeni czy bardzo zamożni mieszczanie piastujący wysokie funkcje we władzach miejskich, np.